บทที่ 41 ข้ามีเวลาไม่มาก

เพี๊ยะ!!! เสียงตบดังมิใช่น้อย บ่าวไพร่ที่อยู่ภายในห้องโถงรีบก้มหน้าลงต่ำด้วยความหวาดกลัว เขาดึงกระชากเส้นผมของนางให้เงยหน้าขึ้นมามองเขา

“ทะ ท่านพี่ ขะ ข้าเจ็บ ข้าผิดอันใดเจ้าคะ ถึงได้ตบตีข้าต่อหน้าบ่าวไพร่” นางร้องไห้อย่างน่าสงสาร

“เจ้ามิรู้จริงหรือ” เขายิ้มเหี้ยมมองนาง จางซื่อได้แต่หวาดกลัวจนตัวสั่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ